زمینه و هدف: اخیرا ترومای وارده به زانو به دلایل مختلف از جمله گسترش فعالیتهای حرفه ای ورزشی بخصوص فوتبال، افزایش یافته است که به دنبال آن محدودیت و ناپایداری در حرکت فرد و نیز از کار افتادگی ایجاد می گردد؛ بازتوانی افراد آسیب دیده همواره مورد توجه متخصصین بوده و تلاشی چشمگیر در جهت ترمیم آن در دنیا صورت گرفته است؛ به طوری که امروزه با ابداع روش بون پاتلاربون (BPB)، اعمال بازسازی به صورت روزمره انجام می شود و از بازسازی لیگامان صلیبی قدامی (ACL) با BPB به عنوان تکنیک طلایی استاندارد نامبرده می شود. مطالعه حاضر با هدف بازسازی رباط متقاطع قدامی به روش BPB و ارایه گزارش آن انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه که به صورت گذشته نگر انجام شد، در طی سالهای 1376 تا 1379، 400 بیمار آرتروسکوپی شده در بیمارستان مهر و قائم (عج) وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مورد بررسی قرار گرفتند. پس از بررسیهای لازم، 22 بیمار با پارگی ایزوله ACL تحت بازسازی با روش BPB قرار گرفتند؛ این افراد قریب به 1.5سال پس از عمل پیگیری شدند.یافته ها: بیشتر بیماران بعد از عمل رضایت کلی داشتند. در تمام موارد جز 1 مورد، یونیون استخوانی وجود داشت. درد زانو فقط در 5% بیماران وجود داشت. فقط 1 مورد دچار محدودیت حرکتی نسبی گردید. فقط 1 مورد به فعالیت ورزشی قبلی بازنگشت. در هیچ بیماری تشدید علایم رادیوگرافیک آرتروز رویت نشد. فقط در 1 مورد عفونت سطحی وجود داشت.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، پیشنهاد می شود پارگی ایزوله ACL بعد از انتخاب بیمار مناسب و انجام اقدامات اولیه با روش BPB به طور موفقیت آمیز درمان شود.  

هدف: پس از بازسازی رباط صلیبی قدامی قدرت عضلات چهارسررانی به میزان زیادی کاهش پیدا می کند. پیدا کردن یک راه حل برای جلوگیری از کاهش قدرت دارای اهمیت زیادی است. هدف این پژوهش بررسی تاثیر هشت هفته تمرینات متقاطع بر قدرت عضله چهارسررانی مردان پس از بازسازی رباط صلیبی قدامی بود.روش بررسی: تعداد20 بیمار با میانگین سنی 22.02±1.55 سال و میانگین وزنی 71.7±7.15 کیلوگرم که دچار پارگی رباط صلیبی قدامی شده بودند، انتخاب و به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی علاوه بر تمرینات فیزیوتراپی تمرینات متقاطع را با پای سالم به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه، هر جلسه 20 دقیقه و گروه کنترل فقط تمرینات فیزیوتراپی خود را تمرینات را انجام دادند. سه روز قبل از عمل بازسازی رباط و بعد از گذشت 9 هفته و انجام 24 جلسه تمرینات متقاطع، قدرت ایزومتریک عضلات چهارسررانی هر دو پای بیماران در زاویه 60 درجه، با استفاده از دستگاه ایزوکنتیک بایودکس اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون T Student در سطح معنی داری p<0.05 آزمایش شدند.یافته ها: نتایج نشان داد به دنبال هشت هفته تمرینات متقاطع کانسنتریک، قدرت عضله چهارسررانی پای سالم آزمودنی های گروه تجربی به طور معناداری افزایش یافت (p=0.002). همچنین میزان کاهش قدرت در عضلات چهارسررانی افراد پس از بازسازی ACL، در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به طور معناداری کمتر بود (p=0.001).نتیجه گیری: تمرینات متقاطع بصورت کانسنتریک می تواند اثرات مثبتی در جهت کاهش کمتر میزان قدرت داشته باشد. این تمرینات می تواند باعث افزایش قدرت در اندام سالم و همچنین جلوگیری از میزان کاهش زیاد قدرت در اندامی که مورد جراحی قرار گرفته شود.

زمینه و هدف: رباط متقاطع قدامی Anterior Cruciate Ligament (ACL) در مفصل زانو به حفظ پایداری دینامیکی هماهنگی حرکتی این مفصل کمک می کند. آسیب ACL تاثیر شدیدی بر عملکرد حکتی زانو و اندام تحتانی فرد می گذارد. در این پژوهش عملکرد حرکتی اندام تحتانی بیمارانی که جراحی بازسازی ACL داشته اند ارزیابی شده است.روش بررسی: ده فرد سالم و یازده بیماری که حداقل شش ماه از زمان جراحی آنها گذشته بود ارزیابی شدند. نمره سه آزمون عملکردی جهش با یک پا شامل یک جهش، طی مسافت در سه جهش متوالی مورب و یک پرش عمودی و نیز گشتاور ایزوکینتیکی کانسنتریک و اکسنتریک عضلات فلکسور و اکستنسور هر دو زانو با دو سرعت 60 و 180 درجه در ثانیه بوسیله دینامومتر ایزوکینتیک اندازه گیری شد.یافته ها: گشتاور کوادریسپس و نمره آزمون های عملکردی اندام جراحی کمتر از اندام سالم آنها بود. در حالیکه تفاوت معنی داری بین گشتاور و عضلات فلکسور زانوهای هر فرد در گروه جراحی و یا کنترل وجود نداشت. میانگین نمره پرسشنامه IKDCSKEF بیماران هم کمتر از افراد سالم بود. نسبت گشتاور اکستنسوری زانوی جراحی شده به زانوی سالم در گروه جراحی با نسبت نمره آزمون عملکردی اندام جراحی شده به اندام سالم آنها همبستگی معنی دار متوسط تا قوی داشت.نتیجه گیری: نتایج این یافته ها نشان می دهند که بدنبال جراحی بازسازی ACL و حتی پس از پایان دوره توانبخشی نقص در قدرت کوادریسپس بطور کامل مرتفع نخواهد شد. این نقص در قدرت با نقص در عملکرد ورزشی فرد رابطه متوسط تا قوی دارد. بنابراین در صورت عدم دسترسی به دینامومتر ایزوکینتیک می توان از نسبت نمره آزمون عملکردی اندام مبتلا به سالم برای برآورد قدرت این بیماران کمک گرفت.

مقدمه و اهداف آسیب رباط صلیبی قدامی، شایع ترین آسیب رباطی زانو هنگام انجام فعالیت های ورزشی است. هدف از این تحقیق اثر تمرینات زنجیره حرکتی بسته بر عملکرد اندام تحتانی در ورزشکاران فوتبالیست پس از بازسازی رباط متقاطع قدامی می باشد.مواد و روش ها این پژوهش یک مطالعه نیمه آزمایشی می باشد که از بین 22 نفر از افراد با پارگی رباط متقاطع قدامی واقع در شهر اهواز، به صورت تصادفی 11 نفر، گروه آزمایش (با تمرینات زنجیره حرکتی بسته) و 11 نفر گروه کنترل (بدون تمرینات زنجیره حرکتی بسته) را تشکیل دادند. در گروه آزمایش، میانگین قد 1/58±174/6 سانتی متر، وزن 0/57±69/4 کیلوگرم و سن 2/05±22/4 سال و در گروه کنترل میانگین قد 13/32±17/4 سانتی متر، وزن 43/20±70/6 کیلوگرم و سن 1/52±22/8 بود. میزان عملکرد دو گروه به وسیله آزمون های عملکردی دوی رفت وبرگشت سریع، لی لی به شکل 8، پرش از سمتی به سمت دیگر و آزمون لی چابکانه در پیش آزمون و پس آزمون اندازه گیری شد. گروه آزمایش، تمرینات زنجیره حرکتی بسته شامل (لانج از پهلو، پلای اسکات، پل زدن، راه رفتن به عقب، لانج از جلو، اسکات و پلانک) طی 6 هفته و هر هفته 3 جلسه (در مدت 35 دقیقه) انجام دادند. در گروه کنترل مداخله ای انجام نشد. جهت تحلیل داده ها از روش آماری تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری 3×2 و از آزمون تی مستقل برای مقایسه بین دو گروه در سطح معناداری 05/P≤0 استفاده شد.یافته ها نتایج نشان داد در پیش آزمون تفاوت معنی داری بین دو گروه در آزمون های عملکردی دوی رفت وبرگشت سریع، لی لی به شکل 8، پرش از سمتی به سمت دیگر و آزمون لی چابکانه مشاهده نشد (0/05نتیجه گیری مطابق با نتایج پژوهش، روش تمرینی زنجیره حرکتی بسته می تواند جهت بالا بردن میزان عملکرد فوتبالیست های پس از بازسازی رباط متقاطع قدامی مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه و هدف: از عوارض پس از بازسازی رباط متقاطع قدامی، کاهش حس عمقی و تعادل است، این فاکتورها در وزن اندازی متعادل روی زانوها نقش دارند. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر Taping در اصلاح حس عمقی و توزیع وزن روی دو پا در بیماران پس از بازسازی رباط متقاطع قدامی (Anterior Cruciate Ligament Reconstruction (ACLR است. مواد و روش ها: در این پژوهش که به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی شده بود بیست مرد ورزشکار با میانگین سنی 5.2±27 سال و دچار پارگی رباط متقاطع قدامی پس از ACLR و مدت آسیب میان چهار تا شش ماه به صورت نمونه گیری غیر احتمالی ساده از بخش اورتوپدی بیمارستان اختر در این پژوهش شرکت کردند، این مطالعه در آزمایشگاه بیومکانیک دانشگاه تربیت مدرس انجام شد. بیماران به صورت تصادفی (بر اساس جدول اعداد تصادفی) به دو گروه ده نفری دارای Tape و بدون Tape تقسیم می شدند. حس عمقی و میزان وزن اندازی با استفاده از دو ابزار صفحه نیرو و گونیامتر دیجیتالی مورد ارزیابی قرار گرفتند. این روند قبل و بعد از چسباندن Tape همچنین پس از یک دوره درمان ده روزه با Tape تکرار می شد. داده ها با کمک آزمون T تست، آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر با استفاده از SPSS 16 انجام شد. نتایج: نتایج مطالعه نشان داد که جهت تغییرات میزان وزن اندازی بر پای آسیب دیده پس از Taping در زاویه 30 درجه به سمت افزایش قرینگی در وزن اندازی بود اما تغییرات به سطح معناداری نرسید، علاوه بر این تفاوت معناداری در زاویه 60 درجه مشاهده نشد (0.05>P). دقت بازسازی زاویه بهبود چشمگیری نشان داد. (0.05<P) (متوجه فاعل جمله نمی شوم!) تیجه گیری: به احتمال Taping به دلیل فراهم آوردن ورودی های حسی بیشتر در ناحیه زانو، بهبود دقت بازسازی زاویه و حس عمقی مفصل را سبب شده است.

پنجاه بیمار دچار پارگی رباط متقاطع قدامی زانو و عدم توانائی در انجام فعالیتهای روزانه و ورزشی، تحت عمل جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی به کمک آرتروسکوپ و با استفاده از چهار رشته تاندون هام استرینگ قرار گرفتند. پس از عمل جراحی، بیماران تحت یک دوره فیزیوتراپی فشرده و فعال (بدون استفاده از بریس) قرار گرفتند. نتایج بصورت آینده نگر مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. رباط پیوندی با استفاده از آرتروسکوپ، بدون آنکه به سقف ناچ (notch) گیر کند، در داخل تونل تیبیا ثابت گردید. به همین منظور طول مناسبی از آن بمیزان کافی از کانال رانی (femoral) خارج گردید و با پیچ و واشر خاردار به ناحیه سوپراکوندیلر (supracondylar) ثابت شد. پس از گذشت 6 ماه بیماران بدون هیچ گونه محدودیتی به تمرینات ورزشی و فعالیتهای روزانه باز گردانده شدند.بررسی کلینیکی با استفاده از جدول IKDC (International Knee Documentation Committee) انجام شد. 46 بیمار (92% موارد) عملکرد زانوی خود را طبیعی و یا تقریباً طبیعی ارزیابی نمودند. 31 بیمار (62% موارد) به سطح فعالیت قبل از صدمه خود باز گشتند. درصد پریدن با یک پا در مقایسه با پای مقابل در 24 نفر (48% موارد) بیشتــر از 90% و در 16 نفر (32% موارد) بیشتــر از 76% بود. در بخــش امتحانات کلینیکــی جدول، 8 بیمــار (16% موارد) در گروه A و 38 بیمار (76% موارد) در گروه B قرار گرفتند. در بررسی نتیجه نهائی جدول IKDC، 45 نفر (90% موارد) زانویی با عملکرد طبیعی و یا تقریبا طبیعی داشتند.این نتایج نشان دادند که بازسازی آرتروسکوپیک رباط متقاطع قدامی با استفاده از 4 رشته تاندون هام استرینگ و پیچ و واشر خاردار ثبات و عملکرد قابل قبولی به زانو می بخشد. همچنین درصد بالائی از بیماران به سطح فعالیتهای ورزشی و شغلی اولیه خود باز می گردند. عملکرد زانو با میزان پریدن با یک پا و نتایج نهایی جدول IKDC ارتباط معنی داری (P<0.001) داشت و بازگشت به سطح فعالیتهای قبل از صدمه تنها ارتباط معنی داری با نتیجه نهایی جدول IKDC داشت (P<0.001).

زمینه و هدف: جهت برنامه ریزی توانبخشی در افراد با جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی، بررسی قدرت و عملکرد اندام تحتانی آنها و مقایسه آن با سمت سالم از اهمیت ویژه ای برخوردار می باشد. با توجه به نقش قدرت در اجرای آزمون پرش عمودی و زنجیره بسته بودن آن، تا کنون شواهد علمی کافی برای بررسی ارتباط آن با قدرت در زنجیره بسته در افراد با جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی وجود نداشته است. اهدا ف این تحقیق شامل: 1-بررسی ارتباط بین اسکوات تک پا ایزوکینتیکی و پرش عمودی تک پا در افراد سالم و بیماران با جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی. 2- مقایسه قدرت اسکوات و پرش عمودی بین پای مبتلا و سالم بیماران با جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی.روش بررسی: 22 بیمار با جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی که 6 ماه از جراحی آنها گذشته بود و 16 مرد سالم در این مطالعه شرکت کردند. قدرت اسکوات ایزوکینتیک خطی با سرعت cm/sec 25.4 و عملکرد آزمون پرش عمودی آنها مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: تفاوت دو طرفه معنی داری در آزمون پرش عمودی و قدرت ایزوکینتیک اسکوات در افراد با جراحی دیده شد P≤0.05. در پای مبتلا بین آزمون پرش عمودی و قدرت اسکوات رابطه ضعیفی (r=0.425) وجود داشته است و هیچگونه رابطه ای در پای سالم و افراد سالم دیده نشد.نتیجه گیری: نتایج این آزمون نشان داد که رابطه ای بین آزمون اسکوات ایزوکینتیکی و پرش عمودی وجود نداشته. بنابرین برای ارزیابی این بیماران باید هر دو آزمون پرش عمودی و قدرت اسکوات به طور جداگانه مورد ارزیابی قرار گیرد به علت اینکه قدرت با عملکرد فیزیکی فرد رابطه قوی نداشته است. ایزوکینتیک زنجیره بسته باید برای بررسی قدرت و پرش عمودی برای تعیین سطح عملکرد افراد باید استفاده شود.

مقدمه و اهداف تأخیر در زمان رسیدن به پایداری از عواملی است که می تواند موجب بروز آسیب و آسیب مجدد در ورزشکاران شود. به دلیل اینکه بسیاری از آسیب ها در زمان خستگی رخ می دهد، هدف از تحقیق حاضر مقایسه اثر خستگی بر زمان رسیدن به پایداری در حرکت سر زدن بین بازیکنانی که بازسازی رباط متقاطع قدامی داشتند و بازیکنان فوتبال سالم می باشد. مواد و روش ها تحقیق حاضر از نوع نیمه آزمایشی می باشد. 24 نفر از بازیکنان فوتبال حرفه ای در این تحقیق شرکت کردند. 12 بازیکن فوتبال حرفه ای فعال سالم (گروه کنترل) و 12 بازیکن فوتبال با بازسازی رباط صلیبی قدامی به روش گرافت همسترینگ (گروه آزمایش) که 6 تا 24 ماه از بازسازی آن ها سپری شده باشد در این مطالعه شرکت کردند. ورزشکاران پس از پرش و عبور از مانعی به ارتفاع 7/5 سانتی متر تکلیف ضربه سر را انجام دادند و روی صفحه نیرو فرود آمدند. بعد از پروتکل خستگی این حرکات تکرار شد. اطلاعات به وسیله صفحه نیرو (Kistler instruments Sweden)جمع آوری شدند. از آزمون آماری مانووا در سطح معنی داری 0/05>P برای مقایسه بین گروهی استفاده شد. یافته ها براساس یافته ها خستگی بر زمان رسیدن به پایداری در جهت داخلی- خارجی تأثیرگذار بود (0/05>P)، اما قبل از خستگی تفاوتی بین دو گروه در جهت داخلی- خارجی مشاهده نشد. همچنین در جهت های قدامی- خلفی و عمودی اختلاف معناداری بین دو گروه در زمان رسیدن به پایداری قبل و بعد از خستگی مشاهده نشد. نتیجه گیری به نظر می رسد یک جلسه تمرین خستگی پلایومتریک نمی تواند در تمایز بین بازیکنان سالم فوتبال در جهت قدامی- خلفی و عمودی از بازیکنانی که بازسازی رباط صلیبی قدامی انجام دادند، مؤثر باشد. هرچند این تفاوت در جهت داخلی-خارجی و بعد از خستگی مشاهده شد.